Ile naprawdę kosztuje godzina pracy w restauracji

Stawka z umowy i koszt godziny to dwie różne liczby

Zapytaj właściciela lokalu, ile kosztuje godzina pomocy kuchennej, a najczęściej usłyszysz stawkę wpisaną do umowy. Ta liczba jest początkiem rachunku, a nie jego wynikiem. Zanim stanie się kosztem, który można postawić obok zmiany, dania czy rezerwacji, dzieją się z nią dwie rzeczy.

Po pierwsze, pracodawca płaci składki ponad wynagrodzenie. Nie są one potrącane ze stawki, tylko do niej dokładane, i ustala je ustawa, a nie umowa stron. Po drugie, godziny, przez które dzielisz, to nie są godziny, za które zapłaciłeś. Część opłaconych godzin nie daje nic na sali, a część przepracowanych nigdy nie trafia do grafiku.

O tym właśnie jest ta strona: licznik rośnie, mianownik maleje, a oba ruchy pchają wynik w tę samą stronę. Wszystko poniżej dotyczy polskiego prawa i polskich pieniędzy — metoda przenosi się na inne kraje, stawki nie.

Godziny opłacone — godziny, za które naliczane jest wynagrodzenie, razem z płatną nieobecnością. To mianownik, po który sięga się pierwszy, bo podaje go lista płac.

Godziny przepracowane — godziny obecności w pracy, w których praca faktycznie była wykonywana. To mianownik, którego potrzebujesz: te godziny robią obrót, i dzielenie przez nie jest uczciwym ruchem.

Minimalne wynagrodzenie i minimalna stawka godzinowa to dwie liczby dla dwóch rodzajów umowy

Polska ustala dwa osobne minima ustawowe i pomylenie ich jest najczęstszym błędem w całym tym rachunku. Od 1 stycznia 2026 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 4806 zł, a minimalna stawka godzinowa dla umów zlecenia — 31,40 zł (Dziennik Ustaw, rozporządzenie Rady Ministrów z 11 września 2025 r., Dz.U. 2025 poz. 1242, § 1 i § 2, otwarte 27 sierpnia 2026 r.).

Te dwie liczby nie są swoimi wariantami. Pierwsza to miesięczna podłoga dla etatu, druga to godzinowa podłoga dla zupełnie innego stosunku prawnego. Nie podzielisz pierwszej przez okrągłą liczbę godzin i nie trafisz w drugą, i nie zacytujesz drugiej osobie zatrudnionej na umowę o pracę.

Minimalne wynagrodzenie i minimalna stawka godzinowa — miesięczna podłoga ustawowa dla umowy o pracę i godzinowa podłoga ustawowa dla umowy zlecenia, ustalane razem w jednym rozporządzeniu na każdy rok kalendarzowy. Dwie liczby, dwa rodzaje umowy, nie są wymienne.

Obie mają wbudowaną datę. Rozporządzenie wydaje się na jeden rok i zastępuje każdej jesieni na rok następny, więc każdy policzony koszt godziny jest liczbą ważną dla okresu, a nie stałą. Zapisz okres obok wyniku w tej samej chwili, w której go policzysz.

Stawki składek bierze się z ustawy, a nie z artykułu w branżowym serwisie

Stawki są opublikowane, mają numer artykułu i nie ma powodu brać ich z pamięci ani z cudzego wpisu. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych ustala je w jednym zdaniu (Dziennik Ustaw, ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, Dz.U. 2026 poz. 199, art. 22 ust. 1 — tekst ujednolicony Kancelarii Sejmu, czyli tekst jednolity razem ze zmianami ogłoszonymi po nim, otwarte 28 sierpnia 2026 r.):

Stopy składek — ustawowe procenty podstawy wymiaru wymienione w art. 22 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. To pełne stopy dla każdego rodzaju ubezpieczenia, a nie udział pracodawcy w nich.

To ostatnie zdanie zwykle się pomija, a ono zmienia arytmetykę całkowicie. Ta sama ustawa osobno wskazuje, kto co finansuje: w przypadku pracowników składki na ubezpieczenie emerytalne finansują z własnych środków, w równych częściach, ubezpieczeni i płatnicy składek (art. 16 ust. 1). Cztery stopy z tabeli nie są więc listą zakupów, którą wystarczy zsumować i pomnożyć przez wynagrodzenie brutto. To, co ląduje na pracodawcy, jest podzbiorem, a jaki to podzbiór — zależy od rodzaju umowy i od osoby.

Dlatego ta strona daje metodę zamiast gotowego współczynnika. Zapytaj swoje biuro rachunkowe albo przeczytaj jedno rozliczenie jednej osoby, weź z niego stronę pracodawcy i tego użyj. Liczba, którą możesz pokazać palcem we własnej liście płac, jest warta więcej niż liczba znaleziona w artykule o cudzej restauracji.

Szukasz jednej pozycji, a każdy program płacowy ma ją pod jakąś nazwą: łączna kwota składek pracodawcy za tę osobę za ten miesiąc. Stoi obok wynagrodzenia brutto, a nie w środku niego, i jest to ta kwota, którą księgowość wykazuje ubezpieczycielowi. Jeśli raport, który dostajesz, jej nie zawiera, poproś o nią właśnie tym opisem, a nie procentem. Księgowa poproszona o „stronę pracodawcy w składkach od tegomiesięcznego brutto tej osoby" poda ją w minutę; księgowa poproszona o „współczynnik" całkiem słusznie odpowie, że czegoś takiego nie ma — i będzie miała rację.

Warto wiedzieć, do której wersji prowadzi powyższy odnośnik, bo Dziennik Ustaw trzyma dla tego aktu dwa różne pliki. Odnośnik prowadzi do tekstu ujednoliconego: to tekst jednolity z poz. 199 razem ze zmianami ogłoszonymi już po nim (poz. 252, 426, 473, 507 i 734). Wersja ogłoszona, czyli typ O w rejestrze ELI, jest obwieszczeniem Marszałka Sejmu i zaczyna się od kilku stron cytatów z przepisów końcowych cudzych ustaw — kto szuka w niej frazy „Art. 15", trafia najpierw na cudzy przepis o wejściu w życie, a na artykuł tej ustawy dopiero kilkadziesiąt tysięcy znaków dalej. Same trzy artykuły, na których stoi ta strona — art. 15, art. 16 i art. 22 — brzmią w obu wersjach identycznie: sprawdzone 28 sierpnia 2026 r. przez porównanie obu plików słowo po słowie, a jedyne różnice okazały się treścią przypisów, którą wyciąg z PDF-a wsuwa w środek artykułu.

Składka wypadkowa jako jedyna jest widełkami, a nie liczbą

Trzy z czterech stóp to pojedyncze liczby.

To nie jest nieprecyzyjność ustawy, tylko jej zamysł. Ta sama ustawa mówi, że stopa procentowa składek na ubezpieczenie wypadkowe jest zróżnicowana dla poszczególnych płatników składek i ustalana w zależności od poziomu zagrożeń zawodowych i skutków tych zagrożeń (art. 15 ust. 2). Twoja stopa jest twoja.

Rozpiętość to 7,72 punktu procentowego, a na prawdziwych pieniądzach to nie jest różnica zaokrąglenia. Weź 6000 zł brutto dla jednej osoby na jeden miesiąc. Przy dolnej granicy składka wypadkowa wynosi 24 zł, przy górnej — 487,20 zł. Różnica to 463,20 zł miesięcznie na jedną osobę, czyli 5 558,40 zł rocznie — dość, żeby w małym lokalu z kilkoma osobami przesunąć udział kosztów pracy o widoczną wartość.

Ten jeden fakt jest powodem, dla którego nie ma tu uczciwej liczby w rodzaju „pomnóż brutto przez X i masz koszt godziny". Każdy taki mnożnik po cichu wybiera jedną stopę wypadkową dla wszystkich. Opublikowany jako norma byłby błędny dla niemal każdego czytelnika, i to w sposób, którego nikt by nie wykrył, bo wynik wygląda dokładnie tak samo jak poprawny.

Warto powiedzieć dokładnie, dlaczego taki mnożnik nie może istnieć, bo „to zależy" jest słabą odpowiedzią, a ta jest konkretna. Zanim ktokolwiek zapisze taki współczynnik, muszą być znane trzy rzeczy, a publiczna jest tylko pierwsza. Ustawowe stopy są publiczne — stoją w tabeli wyżej razem z numerami artykułów. To, które z nich finansuje pracodawca, da się odczytać wyłącznie przy konkretnym rodzaju umowy, bo ustawa rozstrzyga finansowanie osobno od stóp. A stopa wypadkowa należy do jednego płatnika. Opublikowany mnożnik ustala po cichu wszystkie trzy naraz, w jednej liczbie, bez możliwości sprawdzenia, jakie wartości zostały wybrane. Dlatego ta strona pierwszą drukuje, drugą nazywa, a po trzecią odsyła cię do własnego rozliczenia.

Skąd bierze się twoja własna stopa wypadkowa

Ustawa wyznacza krańce przedziału; kto stoi gdzie w środku, rozstrzyga się dla każdego płatnika składek w zależności od poziomu zagrożeń zawodowych i skutków tych zagrożeń (art. 15 ust. 2). Z tego brzmienia wynikają dwie rzeczy, i obie ważą więcej, niż wyglądają.

Pierwsza: stopa jest cechą twojej firmy, a nie twojej branży. Nie poda jej artykuł o restauracjach, nie poda jej forum księgowych, a liczba, którą wymienia kolega z tej samej branży z tej samej ulicy, jest jego liczbą, nie twoją. Istnieje ona w twoim własnym rozliczeniu z ubezpieczycielem, więc najkrótsza do niej droga to pytanie do tego, kto to rozliczenie przygotowuje.

Druga: nie jest to też twoja stała. Ustala się ją na rok ubezpieczeniowy, a rok jest na tyle krótki, że liczba zapisana raz i nigdy nieodświeżona po cichu przestaje być prawdziwa. Zapisz przy niej rok w tej samej chwili i sprawdzaj ją tego samego dnia w roku, w którym sprawdzasz ustawowe minimum — razem są to jedna rozmowa, osobno dwie.

Dopóki nie masz własnej liczby, wciąż jest coś sensownego do zrobienia, i jest to lepsze niż zgadywanie średniej.

Jeśli na obu krańcach decyzja wychodzi ta sama, dokładna stopa nie jest ci do tej decyzji potrzebna i możesz iść dalej. Jeśli gdzieś pomiędzy się odwraca, to dokładna stopa jest całą decyzją i żaden artykuł ci jej nie poda — a to jest właśnie ta sytuacja, którą gotowy mnożnik by przed tobą ukrył.

Godziny opłacone kontra przepracowane: urlop, choroba, szkolenia

Teraz mianownik. Lista płac płaci za miesiąc; sala pracuje przez miesiąc; te dwie liczby nie są tą samą liczbą, a różnica nie jest błędem. Płatny urlop, płatna chorobowa, szkolenie, badania lekarskie, inwentaryzacja robiona poza salą — wszystko to są godziny, za które płacisz, i godziny, w których nikt nie obsługuje gościa.

Miarą tej rozbieżności jest jeden wskaźnik:

Wskaźnik luki godzin = Godziny opłacone ÷ Godziny przepracowane

• Godziny opłacone — godziny opłacone w okresie, jedna osoba, godziny;
• Godziny przepracowane — godziny faktycznie przepracowane w tym samym okresie przez tę samą osobę, godziny.

Jest bezwymiarowy i nigdy nie schodzi poniżej jedności. Dokładnie jeden oznacza albo że nikt nie wziął ani jednej płatnej godziny wolnego, albo — o wiele częściej — że nikt nie prowadzi ewidencji czasu pracy osobno od grafiku.

Załóżmy, że lista płac pokazuje 168 godzin opłaconych w miesiącu, a ewidencja czasu pracy 148 godzin przepracowanych. Wskaźnik wynosi 168 ÷ 148 = 1,14. To współczynnik, o który każdy „koszt godziny" policzony z godzin opłaconych zaniża prawdę, i jest on taki sam dla każdej osoby o tym samym wzorze nieobecności, niezależnie od zarobków.

Godziny, których nikt nie wpisuje do grafiku

Grafik to plan. Ewidencja czasu pracy to to, co się wydarzyło. Między nimi leży kategoria, która prawie nigdy nie dociera do arkusza.

Godzina poza grafikiem — godzina naprawdę przepracowana, ale nigdy niezaplanowana: przyjęcie towaru przed otwarciem, sprzątanie po wyjściu ostatniego gościa, przekazanie zmiany. Widać ją w ewidencji czasu pracy i nie widać jej w planie zmian.

Piętnaście minut przed otwarciem i dwadzieścia pięć po zamknięciu wyglądają na nic. Przez dwadzieścia zmian w miesiącu to 800 minut — 13 godzin i 20 minut na jedną osobę. Jeśli te godziny nigdy nie trafią do ewidencji, dzieją się dwie rzeczy naraz: mianownik jest za mały, więc koszt godziny wychodzi zawyżony, a twoja sala po cichu przepracowała więcej godzin, niż przyznaje którakolwiek z twoich liczb.

Dlatego źródłem jest ewidencja, a nie grafik. Zgodnie z Kodeksem pracy pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy pracownika (art. 149 § 1) — to dokument, który czyta kontrola, i to samo czyta ten rachunek. Ramy prawne wokół nadgodzin, pory nocnej i ewidencji to osobna strona, nadgodziny, noc i ewidencja czasu pracy, i warto ją przeczytać, zanim zaczniesz poprawiać swój mianownik.

Pełny wzór na koszt godziny i co wchodzi w każdą zmienną

Pełny koszt godziny = (Wynagrodzenie brutto za okres + Składki pracodawcy za okres + Pozostałe koszty obowiązkowe) ÷ Godziny przepracowane w okresie

Wynagrodzenie brutto za okres

Wszystko brutto, co osoba zarobiła w okresie: płaca zasadnicza, dodatki za nadgodziny i porę nocną, faktycznie wypłacona premia. Nie stawka z umowy pomnożona przez nominalny miesiąc, tylko kwota, która naprawdę przeszła przez listę płac, w złotych.

Składki pracodawcy za okres

Strona pracodawcy w składkach ustawowych od tego wynagrodzenia brutto, w złotych. Weź ją z jednego prawdziwego rozliczenia, a nie ze współczynnika, z powodu opisanego dwie sekcje wyżej: twoja stopa wypadkowa należy tylko do ciebie.

Godziny przepracowane w okresie

Godziny z ewidencji czasu pracy dla tej samej osoby i tego samego okresu, w godzinach. Nie godziny z grafiku, nie godziny opłacone i nie nominalny miesiąc.

Narzut składkowy = Suma stosowanych stóp pracodawcy × Wynagrodzenie brutto

• Suma stosowanych stóp pracodawcy — udział pracodawcy w stopach ustawowych dla danego rodzaju umowy, bezwymiarowy;
• Wynagrodzenie brutto — wynagrodzenie brutto za okres, zł.

Policzone na obu końcach widełek wypadkowych przy 6000 zł brutto: 6000 × 0,0040 = 24 zł wobec 6000 × 0,0812 = 487,20 zł. Ta sama osoba, ta sama płaca, dwóch pracodawców — i arytmetyka jest uczciwa w obu przypadkach.

A wzór główny policzony do końca: jeśli brutto razem ze składkami pracodawcy dało w miesiącu 8000 zł, a ewidencja pokazuje 148 godzin przepracowanych, pełny koszt godziny wynosi 8000 ÷ 148 = 54,05 zł. Podziel te same 8000 zł przez 168 godzin opłaconych, a wyjdzie 47,62 zł — mniej dokładnie o wskaźnik luki godzin, bo to te same 8000 zł podzielone przez 168 godzin zamiast przez 148. Dwie liczby wyglądające na obronialne, z których jedna odpowiada na inne pytanie.

Rachunek na twojej własnej liście płac, krok po kroku

1. Wybierz jeden zamknięty miesiąc i jedną osobę. Nie średnią zespołu i nie miesiąc jeszcze otwarty: średnia zakrywa dokładnie te różnice, dla których ta wielkość istnieje, a do otwartego miesiąca godziny wciąż dochodzą.
2. Weź z listy płac wynagrodzenie brutto tej osoby za ten miesiąc. Wszystko brutto, co naprawdę wypłacono, razem z nadgodzinami i dodatkami nocnymi, a nie stawkę z umowy pomnożoną przez nominalny miesiąc.
3. Weź z tego samego raportu płacowego łączną kwotę składek pracodawcy za tę samą osobę i ten sam miesiąc. Jedna pozycja, a nie procent, który sam nałożyłeś.
4. Weź z ewidencji czasu pracy godziny faktycznie przepracowane przez tę samą osobę w tym samym miesiącu. Nie grafik, nie godziny opłacone i nie nominalny wymiar tego miesiąca.
5. Podziel sumę kroków drugiego i trzeciego przez krok czwarty. To jest koszt jednej godziny tej osoby w tym miesiącu, w złotych na godzinę.
6. Powtórz dla jednej osoby z każdej roli i przy każdym wyniku dopisz miesiąc, bo liczba bez swojego okresu to liczba, którą ktoś zacytuje za rok, kiedy będzie już nieprawdziwa.

Trzy z tych sześciu kroków dotyczą nazwania osoby i okresu, a nie arytmetyki, i jest to zamierzone: arytmetyka to jedno dzielenie, a niemal każdy błędny koszt godziny w obiegu popsuł się przez zmieszanie brutto z jednego źródła z godzinami z innego. Zrób całość z jednego raportu płacowego i jednej ewidencji, a liczba wytrzyma podważenie.

Dlaczego godzina kucharza i godzina kelnera rozchodzą się bardziej niż ich stawki

Postaw na papierze dwie osoby ze stawkami różniącymi się o dziesięć procent, a gotowy koszt ich godzin może różnić się znacznie bardziej — z trzech powodów, które ze stawką nie mają nic wspólnego.

Pierwszy to wskaźnik luki. Osoba z dłuższym stażem ma więcej urlopu; osoba, która przepracowała ciężką zimę, ma więcej dni chorobowych. Ta sama stawka, inny mianownik, inny koszt godziny.

Drugi to ogon poza grafikiem. Praca w kuchni ma początek przed serwisem i sprzątanie po nim; sala ma przekazanie zmiany i rozliczenie kasy. Te ogony mają różną długość, lądują w różnych miejscach i przesuwają mianownik w przeciwne strony u różnych osób.

Trzeci to skład wynagrodzenia. Godziny nocne i nadgodziny mają ustawowe dodatki, a składki liczy się także od kwoty z dodatkiem — więc godzina droższa w płacy jest też droższa w składkach. Dwie osoby o identycznych stawkach, z których jedna zamyka lokal cztery noce w tygodniu, to nie są dwie osoby o tym samym koszcie godziny.

Jak ta liczba wchodzi do kosztów pracy i co tam wyjaśnia

Koszt godziny to pieniądze na godzinę. Koszty pracy jako udział w obrocie to procent. Jedno wchodzi w drugie i żadne drugiego nie zastępuje: pomnóż pełny koszt godziny przez godziny przepracowane, a dostaniesz koszty pracy w złotych, czyli licznik tego procentu. Sam procent, jego mianownik i jego pułapki mieszkają na stronie koszty pracy w restauracji — jaki procent.

To powiązanie sprawia, że niewyjaśniony procent staje się wyjaśnialny. Kiedy udział kosztów pracy rośnie, a nikt nikomu nie zmieniał stawki, mogły zdarzyć się dokładnie trzy rzeczy: wzrosła płaca za godzinę, wzrosły godziny przepracowane albo spadł obrót. Koszt godziny oddziela pierwsze od dwóch pozostałych, czego sam procent nie potrafi.

Zanim porównasz swój procent z czyimkolwiek, ustal, przez jaki obrót dzielisz, bo brutto i netto różnią się o cały podatek — ten spór rozstrzyga strona obrót brutto czy netto w wskaźnikach. Widok odwrotny — ile obrotu przynosi jedna godzina pracy — to sprzedaż na godzinę pracy, i obie liczby są najużyteczniejsze obok siebie: koszt godziny i obrót na godzinę odpowiadają na to samo pytanie z dwóch stron.

Jeśli chcesz, żeby ta para pojawiała się sama, a nie po wieczorze z arkuszem, to zadanie raportowe: zobacz analitykę i dashboardy oraz artykuł o liczbach, na które właściciel naprawdę patrzy.

Koszt godziny stojący za wyborem „zatrudnić kogoś czy zapłacić nadgodziny"

To jest decyzja, dla której ta liczba powstała. Dodatkowa osoba kosztuje pełny koszt godziny za każdą godzinę w grafiku, także za te, w których sala jest w połowie pusta.

Porównanie nie brzmi więc „nadgodziny są drogie" kontra „zatrudnianie jest tanie". To porównanie dwóch sum: godzin z dodatkiem w szczycie kontra godzin w pełnym koszcie przez całą zmianę. Która wygra, zależy od tego, jak skoncentrowany jest twój szczyt, a to pytanie o grafik, nie o płacę — ile osób na zmianie przelicza arytmetykę samego grafiku, a zespół i prognoza to miejsca, w których zmiany i spodziewane obłożenie faktycznie się planuje.

Jedno zastrzeżenie należy tutaj, a nie do przypisu: koszt godziny dodatkowej osoby jest równy tylko dla godzin, które ona przepracuje. Zatrudnij kogoś na stałą pensję miesięczną i wykorzystaj mniej godzin, niż planowałeś, a jej koszt godziny wzrośnie z tego samego powodu, z którego podnosi go płatny urlop — mianownik się przesunął.

Co trzeba przeliczyć, kiedy 1 stycznia zmienia się minimalne wynagrodzenie

Minimum ustawowe ustala się raz w roku, więc każdego stycznia część tego rachunku traci ważność w z góry znanym dniu. Ruszają trzy rzeczy.

Najpierw płaca wszystkich przy podłodze lub blisko niej, a razem z nią ich składki, bo składki są procentem wynagrodzenia brutto. Każdy, kto wcześniej był powyżej podłogi, po zmianie może stać dokładnie na niej — to przypadek, który właściciele zauważają najpóźniej.

Rusza też dodatek za pracę w nocy, i tu leży pułapka warta nazwania. Kodeks pracy ustala dodatek nocny jako procent stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia, a ta stawka to nie jest cytowane wyżej minimum godzinowe 31,40 zł — tamto dotyczy umów zlecenia. To minimum miesięczne podzielone przez nominalny wymiar czasu pracy danego miesiąca, co oznacza, że ten sam dodatek jest wart inne pieniądze w styczniu i w lipcu. Nie ma jednej rocznej liczby do zapisania, i właśnie dlatego żadna nie jest tu wydrukowana.

Rusza wreszcie baza porównania. Udział kosztów pracy z zeszłego roku i z tego dzieli ustawowa zmiana, która nie miała nic wspólnego z twoim zarządzaniem, więc porównuj porównywalne albo powiedz wprost, że tego nie robisz. Kalkulator liczący na twoich własnych danych, a nie na zeszłorocznych założeniach, ustawia się szybko — zobacz kalkulatory — a ogólne pytanie, co system może przejąć, opisują co można oddać systemowi, ile kosztuje automatyzacja i cztery progi, od których się zaczyna. Dla gastronomii sąsiedni obszar opisuje automatyzacja restauracji.

Najczęstsze pytania

Czy stawka z umowy to to samo co koszt godziny?

Nie. Stawka z umowy jest danymi wejściowymi. Koszt godziny to wynagrodzenie brutto powiększone o składki ustawowe po stronie pracodawcy za dany okres, podzielone przez godziny faktycznie przepracowane w tym okresie. Obie operacje przesuwają liczbę w górę, więc gotowy koszt jest zawsze wyższy od stawki, i to bardziej, niż większość właścicieli spodziewa się przed pomiarem.

Jakie są ustawowe stopy składek w Polsce?

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych ustala je w art. 22 ust. 1: 19,52% podstawy wymiaru na ubezpieczenie emerytalne, 8,00% na rentowe, 2,45% na chorobowe i od 0,40% do 8,12% na wypadkowe. To pełne stopy dla każdego rodzaju ubezpieczenia. Ta sama ustawa osobno rozdziela finansowanie — u pracowników składkę emerytalną finansują w równych częściach ubezpieczeni i płatnicy składek (art. 16 ust. 1) — więc obciążenie pracodawcy jest podzbiorem tej listy, a nie jej sumą.

Dlaczego stopa składki wypadkowej jest podana jako przedział?

Bo ustawa czyni ją indywidualną. Stopa jest zróżnicowana dla poszczególnych płatników składek i ustalana w zależności od poziomu zagrożeń zawodowych i skutków tych zagrożeń (art. 15 ust. 2), więc ustawa może opublikować wyłącznie granice. Przedział ma szerokość 7,72 punktu procentowego, co przy 6000 zł miesięcznego wynagrodzenia brutto daje różnicę 463,20 zł miesięcznie na jedną osobę. Twoja własna stopa wynika z twojego własnego rozliczenia i żaden artykuł ci jej nie poda.

Dzielić przez godziny opłacone czy przepracowane?

Przez przepracowane. Godziny opłacone zawierają płatną nieobecność, która nie daje obsługi, więc dzielenie przez nie zaniża koszt godziny dokładnie o wskaźnik luki godzin — 1,14 w powyższym przykładzie. Godzin opłaconych używaj tylko wtedy, gdy świadomie chcesz średni koszt godziny opłaconej, i powiedz to w tym samym zdaniu, bo na slajdzie obie liczby wyglądają identycznie.

Ile wynosi minimalne wynagrodzenie i minimalna stawka godzinowa w 2026 roku?

Od 1 stycznia 2026 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 4806 zł, a minimalna stawka godzinowa 31,40 zł; obie ustala jedno rozporządzenie Rady Ministrów, Dz.U. 2025 poz. 1242. Pierwsza dotyczy umowy o pracę, druga umowy zlecenia. To nie są dwie postacie tej samej liczby, a obie są zastępowane na kolejny rok kalendarzowy.

Dlaczego kucharz i kelner różnią się bardziej niż ich stawki?

Bo poza stawką różnią się trzy rzeczy: wielkość płatnej nieobecności, która przesuwa mianownik; praca poza grafikiem przed serwisem i po nim, która przesuwa go w drugą stronę; oraz udział godzin nocnych i nadliczbowych, które mają ustawowe dodatki, a więc niosą też składki od tych dodatków. Dwie identyczne stawki mogą skończyć jako dwa wyraźnie różne koszty godziny.

Co przeliczyć, kiedy w styczniu zmienia się minimum?

Płacę wszystkich przy podłodze i blisko niej, składki, które za nią idą, dodatek nocny — wyliczany z minimum miesięcznego podzielonego przez nominalny wymiar danego miesiąca, a nie z minimalnej stawki godzinowej — oraz każde porównanie przez granicę roku. Przelicz koszt godziny dla co najmniej jednej osoby z każdej roli, bo razem z wartością bezwzględną przesuwa się także względna różnica między rolami.

Weź jeden zamknięty miesiąc i dla każdej osoby postaw godziny opłacone obok godzin przepracowanych z ewidencji. Wszędzie tam, gdzie stosunek między nimi stoi widocznie powyżej jedności, koszt godziny, którego używałeś w decyzjach, nie jest kosztem godziny, który naprawdę płacisz — a reszta działu gastronomicznego jest zbudowana na tej właśnie liczbie: restauracje.